Melancholisch...

Vandaag zag ik Rover's eerste foto's. Wat een klein mensje; een babietje. Inmiddeld is hij een eigen persoontje geworden, een echte dreumes die zijn eigen grenzen aangeeft. Hij is alweer bijna 9 maanden, wat gaat de tijd toch snel. Ik heb last van een beetje heimwee zoals alleen een moeder kan  hebben...

Dit gedicht vond ik daarom ook zó mooi! (Zowieso prachtig!)

        Mijn vader zong de liedjes
        die zijn moeder vroeger zong
        later voor mij, die ze half verstond.

        Ik zing dezelfde woorden weer
        heimwee fladdert in mijn keel
        heimwee naar wat ik heb.

        Zing voor mijn kinderen
        wat ik zelf niet versta
        zodat zij later, later?

        Voor de rozen verwelkt zijn
        drinken wij al het bloemenwater.

        Verdrietige intieme taal
        het spijt me dat je in dit hoofd
        verschrompelde.
        Het heeft je niet meer nodig
        maar het mist je wel.

Titel: Jiddish van Judith Herzberg (1934) uit: Beemdgras (1968)